ένα δωμάτιο με έξι κουκέτες
και εγώ
να στέκομαι μπροστά σου
εικόνα ενός λύκου που ουρλιάζει
στην πραγματικότητα απλώς σου χαμογελώ
κάπως αμήχανα θα έλεγα
σου χάρισα τις λέξεις που μέχρι χθες φορούσα για ρούχα
και μια μικρή ζωγραφιά με αστέρια
βγάζεις από την τσέπη σου μια κάρτα
και δύο λουλούδια
κοντοστέκεσαι
τα φέρνεις κοντά στο πρόσωπό σου
και τα μυρίζεις
κάνεις πως δεν με βλέπεις
μοιάζεις σαν να μεταφέρεσαι κάπου αλλού από την μυρωδιά τους
εστιάζεις τη ματιά σου στο παράθυρο
ακολουθώ το βλέμμα σου από την άκρη του δωματίου
παρακολουθώ το πως περνάει από πάνω μου
και περιπλανιέται στον λόφο απέναντι
με διαπερνάς
νιώθω πράσινη
ένα με το γκαζόν
αόρατη
κλαις;
φαίνεσαι κάπως θλιμμένη
νομίζω μου είχες πει
πως δεν πρόλαβες ακόμα να θρηνήσεις
δεν πειράζει
έλα να ουρλιάξουμε μαζί
εγώ είμαι ήδη γυμνή ούτως ή άλλως
στις έδωσα όλες μου τις λέξεις
πέρα από αυτές που κράτησα γι αυτό το ποίημα
ποτέ δεν σου μίλησα για λύκους
λουλούδια
και βλέμματα
τις είχα ανάγκη για να σου γράψω κάτι μετά
 |
| Rettenegg, June 2023 |
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου