τοκ τοκ

χτύπησες το κεφάλι μου σα να ΄θελες να το ανοίξεις

στη μήτρα σου κάποτε

έπλασες έναν καινούριο εγκέφαλο

όταν γεννήθηκα

μου τον πρόσφερες για δικό μου

από την κοιλιά σου ακόμα

μου μιλούσες

θαρρείς με ξέρεις καλύτερα από τον καθένα

αφού δεν έσπασες το κεφάλι μου

προσπάθησες να εισχωρήσεις από τα αυτιά

μουρ μουρ μουρ μουρμουρητό

με πήγες βόλτα στο πάρκο,

θυμάσαι;

να δω πως ζουν οι άνθρωποι

πως μεγαλώνουν, πως κάνουν παιδιά,

πως περπατάνε γύρω γύρω ή κάθονται σε ένα περβάζι

και περιμένουν να γίνουν γατιά

τοκ τοκ/ χτύπα ξύλο/ φτου στον κόρφο σου

για γάτα να το σκεφτώ

όχι για οικόσιτη

αλλά από αυτές που μια μέρα χάνονται

και φεύγουν για πάντα μακριά

ή πεθαίνουν

μου ΄δωσες ένα λουλούδι και μου πες μύρισέ το

πολύ προβλέψιμο

έκανα να το δαγκώσω

γεύση σήψης

μιας πόλης που ξεψυχά

αν είναι να δώσω τη ψυχή μου

θα την αφήσω στη γυναίκα

που δε θα πάψει ποτέ να με αγαπά

αν θα ναι μάνα, γκόμενα

ή ποίηση που βγαίνει από μέσα μου και σπαρταρά

αυτό θα μου το πει η καρδιά μου

κι όλα τα όργανα που έφτιαξες για μένα

στη μήτρα σου

Poiesis